Oh nee niet weer een blog

Onlangs deed ik een opmerkelijke waarneming; in één bouwmarkt, vijf dames in spijkerrokjes met daaronder een witte legging. Ik wist het meteen, dit moest een trend zijn. Lekker gezellig elkaar nadoen. Deze week had ik tijdens de pauze weer zo’n frappante observatie. Twee heren in de leeftijd van 25 á 35 jaar, waarschijnlijk werkend op een kantoor, aan de wandel in identieke roze overhemden. Dat viel op. En opeens zag ik het. Mannen dragen tegenwoordig veel roze. Overhemden, t-shirts, poloshirts, sweaters en trainingsjassen, het moet vooral roze zijn blijkbaar. Vinden de mannen dat zelf mooi, kiezen ze dat zelf uit of wordt dat allemaal sochtends netjes klaar gelegd door de vrouw des huizes, omdat die het liefst een leuke metroman hebben? Stoer, sportief en een bink, maar toch met een vrouwelijke kant af en toe, dus daarom maar lekker in het roze gestoken. Vroeger zag je nooit een man in roze shirts, je werd voor gek verklaard op zijn minst door de hele straat. Wel zag je eind jaren ze...

In de voortdurende zoektocht naar het beste wat muziek te bieden heeft word je soms geholpen door een vriend, tv, radio, of een onverwachts optreden. In dit geval werd ik naar de bron van mijn nieuwe ontdekking geleid door een button op de jas van Johnny Rotten. Eind jaren zeventig verslond ik alle berichten over de zanger van The Sex Pistols en Public Image Ltd. Op één van de foto’s die ik op mijn muur geprikt had droeg Johnny een button met de tekst ‘Steel Pulse’. Geen idee wat het was, maar ik moest en zou er het mijne van weten. Johnny bleek een groot liefhebber van reggae. Ik kende Bob Marley maar ik was niet heel erg onder de indruk van zijn muziek. Maar toen ik uiteindelijk de muziek van Steel Pulse hoorde werd alles anders. Dat sprak gelijk aan, en er was dus meer dan ‘No Woman No Cry’. Dieper graven in de reggaeplatenbakken, veel luisteren. En dan thuiskomen met opgedoken parels zoals Steel Pulse, Black Uhuru, Burning Spear, Linton Kwesi Johnson en Ini Kamoze. Voor he...